My life's a screenplay

I’ve been losing followers… but you know what? I really don’t care.

dexternews:

by PANIC AT THE DISCO

She paints her fingers with a close precision
He starts to notice empty bottles of gin
And takes a moment to assess the sin
She’s paid for

A lonely speaker in a conversation
Her words are swimming through his ears again
There’s nothing wrong with just a taste of what you’ve
paid for

Say what you mean
Tell me I’m right
And let the sun rain down on me
Give me a sign
I want to believe

Woah, Mona Lisa,
You’re guaranteed to run this town
Woah, Mona Lisa,
I’d pay to see you frown

He senses something, call it desperation
Another dollar, another day
And if she had the proper words to say,
She would tell him
But she’d have nothing left to sell him

Say what you mean
Tell me I’m right
And let the sun rain down on me
Give me a sign
I want to believe

Can’t we just say I need you? :(

ilukebolt:

- Jamie Randall / Love & Other Drugs

batangeneo:

FOR MORE INFORMATION, CLICK THIS LINK   JUSTICE FOR MYKA

PLEASE REBLOG…

The reason I haven’t been online is that I was sick… I had acute gastroenteritis… just a fancy way of saying heartburns. I was spent to the hospital. but don’t fret I wasn’t admitted, I just have tons of medicine and I am going to have tonsillectomy this summer. Which means I’m going to have an operation to get my huge tonsils removed cause if I don’t it may lead to complications and worst heart failure to yea D:. 

I love you guys :* :D

akosiryuuzaki:

Ako si Tricia. Simpleng estudyante. Single. Tama, single ako. Isa ako sa mga members ng SMP - Samahan ng Malalamig ang Pebrero. Nakaka-ilang Valentines na rin akong mag-isa, at as usual, wala pa rin akong kasama ngayon. And to think of na ilang weeks na lang. Ganun na talaga for 3 years. Bakit? Dahil siguro sa gago kong ex. Oo, mukha akong bitter pero wala akong pakialam.

Tuwing hapon, pagkatapos ng klase eh didiretso na ako sa jeep na lagi kong sinasakyan. Kaibigan ko na nga doon yung driver na si mang Ben. Dun ako palagi sa harapan, katabi niya. Para ko na ring tatay yung si mang Ben. Lumaki kasi akong ulila sa ama, kaya siguro napuno niya yung puwang sa puso ko.

Isang hapon eh napa aga yung dismissal namin. Hindi pa nakaka-alis yung isang jeep na nauna kay Mang Ben. Umupo ako sa dati kong pwesto at inilabas ko yung libro ko pero nalaglag ito. Pinulot ko at may nakita akong papel na nakadikit sa headboard ng jeep. Kinuha ko at binasa ang nakasulat dito.

“Sana maramdaman niyang mahal ko pa rin siya.”

Natawa ako. Hindi ko kasi ineexpect na makakita ng ganito, at sa jeep pa. At dun pumasok sa utak ko ang isang ideya. Replayan ko kaya? Hmmm. Kinuha ko ang ballpen at nagsulat.

“Bakit, hindi ba niya nararamdaman yung pagmamahal mo?”

Idinikit ko ulit yung note. Kahit na alam kong imposibleng mabasa pa niya to. Kahit na alam kong napaka baba ng posibilidad na yung parehong tao pa rin ang sasagot dito. Pang thrill lang.

.

.

Ako si Riu. Naalala ko yung umagang sumakay ako sa jeep ni Mang Ben. Yung driver sa may tapat ng bahay namin. Nakasabay ko siya kahapon papuntang paradahan ng Jeep at sumakay na sa jeep niya. Mabait si Mang Ben. Tapos napag-tripan kong magdikit ng sticky note sa jeep niya. Sinubukan ko lang. Kahit na alam kong imposibleng may makabasa nito.

At ngayon, nakita kong may sagot na sa papel na idinikit ko. Sagutin ko kaya ulit? Dali-dali kong kinuha yung sticky notes ko at nagsulat. Sana siya ulit yung makakabasa nito. Hmm. 

.

.

As usual, papunta na naman ako sa may jeep ni Mang Ben. Mas excited akong umuwi ngayon kasi gusto kong makita kung may nagreply ba dun sa note ko. Dumiretso ako sa harapan at nakita kong may green na papel na nakadikit ulit. Kinuha ko at biglang sumakay.

“Yun nga eh. Hindi niya nararamdaman kasi ayaw niyang maramdaman. =’(”

Natuwa ako. Kasi alam kong nabasa niya to. Sumulat ulit ako. Sana siya pa rin ang makakabsa nito at hindi kung sinong adik.

.

.

Maaga ngayon ang gising ko. Naligo kaagad at pumunta na sa jeep ni Mang Ben. Dumiretso sa harapan ng jeep at nakita ko ang green na papel sa may harapan.

“Baka naman kasi sinaktan mo. Oh ayaw lang talaga sayo. Ano bang nangyari?”

Tama siya unang sinabi niya. Sinaktan ko siya, at nasasaktan ako ngayon. Ang gago ko kasi. Hindi ko naman sinasadyang iwan siya. Kasi alam kong masasaktan ako sa pag-alis niya, kaya inunahan ko siya. At yun na siguro ang pinaka tangang bagay na ginawa ko sa buhay ko. May isang tao lang naman para sa ating lahat eh, tapos pinakawalan ko pa yung akin.

Nagsulat ulit ako at idinikit sa headboard.

.

.

Dumating ako sa jeep ni Mang Ben at nakitang may papasakay na babae sa harapan ng jeep. Hindi ko inakalang halos lumipad na ako papunta doon at napasigwa pa ng “Diyan ang pwesto ko!” Napatingin yung babae sa akin tapos sinabi kong “Sorry, pero may inaantay kasi ako.” Mukhang masungit, tapos biglang umalis. Belat niya.

Binasa ko ang dalawang sticky notes na nakadikit sa headboard.

“Oo. Sinaktan ko siya, at nagsisisi ako dun. Kasi, ang tanga ko. Iniwan ko siya kasi takot akong ako ang saktan niya.”

Naalala ko yung ex ko. Yung gagong yun. Hindi ko naiwasang malungkot. Para sa akin at para sa kanya. Hindi ko inaakalang pareho kaming nasaktan sa mga sarili naming buhay.

.

.

Umaga na naman. Binilisan ko ang pagpunta sa jeep. Nakita ko dun yung isang pink na papel. Yung isa kong iniwan kahapon na sticky note. Kinuha ko at binasa ang nakalagay.

“Ah. Pareho pala tayo ng pinagdaanan. Kaya mo yan. Sa tingin ko naman eh magiging kayo ulit.”

Nagsimula na akong ngumiti at nagsulat.

.

.

Nagpatuloy ang pagu-usap namin ng “Sticky Note Buddy” ko. Ilang linggo na rin kaming nag-uusap. At hanggang ngayon, sticky notes pa rin ang gamit namin. Naging close na rin kami kahit hindi pa kami nagkikita. Pero kahit na ganoon eh ang gaan na ng loob ko sa kanya. Tsaka ang sincere ng mga sinasabi niya tungkol sa ex niya. Kawawa naman siya. Sana bigyan pa siya ng isa pang tiyansa nung babae.

Ang huling reply niya eh

“Kita tayo minsan! Para matulungan mo naman ako sa ex ko.” 

Kaya nakapagdecide akong makipagkita sa kanya. Excited ako. Ang swerte nung ex niya. sana, may magmahal din sa akin ng ganito. Yung totoo.

.

.

Dumiretso ako sa jeep ni Mang Ben. Sumakay ako sa harapan. Wala akong nakitang papel. Wala kahit saan. Tumingin ako sa ilalim ng upuan ko. Wala. Bakit wala yung papel? Kinabahan ako. May iba kayang nakakuha? God, ano kaya yung reply niya. 

Ang huli kong sinabi eh kung pwede ba kaming magkita para matulungan niya ako sa ex ko. Kasi, parang ang gaan ng pakiramdam ko sa kanya. Shit! Sayang. Nagsulat ako. Sana makita niya to.

.

.

Medyo late kaming pinauwi ng prof ko at patakbo na akong pumunta sa may jeep ni Mang Ben. Takbo, dali. Takbo Tricia!

Nakita ko ang jeep ni Mang Ben. Malayo na. Mga tatlong kanto na ang layo. Malas at wala pang traffic. Ano kaya yung reply niya?! Anong gagawin ko? Sayang talaga. Hindi ko alam kung bakit ganito yung nararamdaman ko. Bakit kaya? Pero ano ba talagang gagawin ko? Hmm. Ok. Alam ko na.

.

.

Pagdating ko sa jeep eh wala akong nakitang reply. Walang sticky note. Wala. Dismayado ako. Tsaka malungkot. Tsaka naiinis. Last na talaga to. Kapag wala pa akong nakitang reply, hindi na ulit ako aasang may sasagot pa sa tanong ko.

Pagkadikit ko ng note eh narinig ko ang isang boses na pamilyar sa akin.

“Riu?”

.

.

Kahit wala akong klase ng umaga eh pumunta ako sa jeep ni Mang Ben para lang makita kung sino yung lalakeng kausap ko. Hawak hawak ko ang isang pad ng sticky note. Para kung makita man niya ako eh alam niyang ako yung nakakausap niya. Gugulatin ko siya.

Pero mukhang ako yung nagulat.

“Tricia?”

“Ikaw yung nagsusulat?”

Sabi ko at napatingin siya sa hawak ko.

“Ikaw yung kausap ko?”

Natulala ako. Nakita ko rin ang gulat sa mukha niya.

“Bakit di mo sinabi?” Garagal na ang boses ko. Hindi ko mapigilan ang isang luhang pumatak sa mata ko dahil sa galit.

“‘Di ko alam na ikaw kausap ko.”

“Gago. Alam mong ako yung kausap mo. Niloloko mo lang ako.”

“No Tricia.”

“Ewan ko sayo.”

“Mahal kita at hindi kita lolokohin. Alam mo yun.”

“Tang-ina mo!”

“Maniwala ka please.”

“No!”

“Please. Please give me another chance.”

“Hindi na ako maniniwala sa ganyan mo. Hindi na ako maloloko.”

“Mahal kita. Hindi kita iiwan.”

“Sana yan yung simabi mo noon.”

“Mahal kita Tricia.”

Tumakbo ako papunta sa kabilang side ng kalsada. Hindi ko na kayang tanggapin pa yung mga kasinungalingang naririnig ko.

“Tricia!”

.

.

Lumingon siya. Papalapit na yung bus. Tumakbo ako para iligtas siya, pero hindi na ako umabot. Nabangga siya. Lumabas yung driver. Pumunta ako sa tabi niya/

“Tricia? Tricia!”

“Riu?”

“Ok ka lang? Tumawag kayo ng ambulansiya!”

“Nagsinungaling ako.”

“Ha?”

“Mahal pa rin kita. Hindi kita nakalimutan at wala na akong ibang minahal.”

“Mahal din kita.”

“Sorry.”

“Wag ka nang magsorry. kasalanan ko to.”

“…”

“Tricia?”

Pumikit siya.

“Uy Tricia! wag ka namang magbiro nang ganyan.”

Bumuhos ang ulan.

“Tricia. Uy. Gumising ka naman. Please…”

Yey~

Bye guys :D. Tomorrow na ako makakaOL ulit :D

overboarddd: